|
با هر کلمه که مینویسم جانم را انگار از تنم بیرون میکشند وحشت و تنهایی انکار ناپذیر ترین حقیقت روحم شده تمام حرفم این است..: " "زمانم برای نفس کشیدن کی به پایان میرسد؟؟؟؟ " واژه هایم مهلت صبر نمیدهند.. ذهنم پر از یخ زدگی های محض است و قلبم پر از دمل های چرکین... دوست دارم از خشن ترین بعد وجودم بنویسم از عمیق ترین احساسات متناقضم... عذاب میکشم از وجدان راحتم از اهمیت ندادن به با اهمیت ترین اتفاقات درونم... بی توجه ماندن و فرار تا کی آرامشم را تضمین میکند...؟! اگر امروز خدا ثانیه ای دریابد... شاید دیگر اینهمه احساس ضمخت تنهایی را بر شانه های نحیفم اجبار به تحمل نداشته باشم... اگر...! اصلا نمیتوانم بفهمانم که چه قــــــــــــــــدر خسته ام...!
"به طرز فجیع و دردناکی فکرت روحم را خراش می کشد و توان نفس کشیدنم را به انتها میرساند لعنت به دل پر درد و عادت های کهنم...! "
|
